My plek – my wortels

Nou met die dae lange reën raak mens mos instrospektief en bedink baie dinge en terwyl ek die dae soos krale aan ‘n snoer ryg (met die wete dat ek hulle nie weer gaan kry nie), besef ek dat elkeen van ons se wortels iewers is; of dit nou ‘n huis, ‘n plek, ‘n streek is. Miskien by ‘n ander mens? Wie weet. Toe ek F A Venter se  stukkie hieronder lees, het ek geweet waar myne is:

“Ek hoor hoe dié wêreld vir my fluister uit die stomme grond, deur die flikkering van sterre, die sagte roep van honger hase, die astrante geskreeu van die bakore. Dit roep na my, dié stilte, die geur van die dooie veld, en ek wonder of ek nie maar hier hoort nie soos die vaal korhaan en die kommandovoël met sy onskuldige geel oë nie. As ek net verstaan wat ek moet verstaan. Ek het Matriek geskryf, maar ek verstaan nog nie eens my eie hart nie.” 

Die bos en die veld het my nog altyd geroep. Die see ook, maar daar is niks, niks wat vergelyk met die geur van die veld na die reën nie. As die grasse laag hang met die waterdruppels ingeryg soos kristalle en die voëls begin die verkroestheid van hul vere afskud in die doringbome, dan sing my hart en my hele wese van vreugde, want dis hier waar ek hoort. Het jy al gesien hoe die lug en die lig helder word, en dan, voor die son uitkom, die groot reënboog in die wolke? Het jy al in die veld gedans in die nat modder, met klein hande omhoog in verwondering oor die mooi?

Ek verlang na die veld; na die voëls, na die skoon lug, na die riviere en die waterstrome wat nog skoon en suiwer kon kronkel. Waar ons die ure om kon speel, klipkrale in die grond bou en dan vergeet van die tyd terwyl jy klippe soek met diamante daarin wat skitter as jy die klip kantel. Waar mens op die gras langs die rivier kon lê en jou hande na bo strek – na die onbereikbare blou van die lug, en voel hoe die ryk aarde onder jou met jou praat. Hoe jy saam met die wilgertakke kon swaai en meteens losgelaat word om te vlieg op die sagte wind soos die voëls daar hoog.

Wanneer laas het jy die bries teen jou gesig gevoel, die reënnat wind teen jou aan voel waai en vir ‘n oomblik stilgestaan om dankie te sê.

As ek toe geweet het hoe kosbaar die herinneringe sou wees, het ek dit beter toegedraai en versigtig gebêre vir die uithaal en onthou.

Op ‘n dag soos vandag.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s