Oor misverstand en pyn

 

dc9ecf6c-371a-4a8a-8542-d637aa725985[1]

Liefde is die waagmoed om jouself weerloos te laat, het iemand eendag gesê. En dit is so. Wanneer ons liefhet is ons weerloos. Dis die dapperes wat dit waag om lief te hê, want dis hulle wat instinktief weet dat die liefde die lewe is. Sonder liefde, verskraal ons bestaan hier op aarde tot ‘n vaal eenselwigheid van dae.

Kyk maar hoe mooi is mense wat liefhet – hoe hulle straal asof daar ‘n lig binne hulle skyn. Die liefde is helder, dis verruklik, dis mooi en dit wys. Dit kan nie weggesteek word nie.

Maar as die misverstand sy opwagting maak, is daar niks soos die pyn van die liefde nie. Dan word dit donker en jou hart skeur.

Dit hoef nie so te wees nie. Luister net eers ….

Hier volg ‘n kort uittreksel uit my boek Maalkolk:

Madri hoor die deur oopgaan en sy snak toe sy vir Deon met sy rug teen die deur sien staan. Hy draai om en sluit die deur doelbewus agter hom toe. Madri se oë rek groter toe hy naderkom, en sy glip aan die anderkant van die bed af, maar hy reik oor en kry haar aan haar gesonde arm beet; pluk haar oor die bed sodat sy hulpeloos op die bed en byna onder hom beland. Sy mond is ʼn dun streep en sy oë kil terwyl hy haar bekyk. Hy vat haar ken in sy hand om te keer dat sy haar kop wegdraai, en sê tussen geklemde kake, amper fluisterend, wreed: “Wie is jy, Madri Viljoen? Waar kom jy vandaan? Wie is die kind saam met jou op die foto? Is jy getroud? Wie se kind is dit?”

Madri probeer haar kop wegdraai, weg van die verskriklike pyn en die ontnugtering in sy oë, maar hy lig haar kop oor sy arm en hou met sy ander hand haar hare vas sodat sy nie kan roer nie. “Deon, asseblief, jy verstaan nie …,” sê sy met ʼn snik wat haar lyf ruk, maar hy steur hom nie aan haar pleidooi nie, trek haar net stywer onder hom in.

“Vertel my, Madri,” sê hy onheilspellend sag, laat sy kop sak tot in haar nek, en asof hy homself nie kan help nie, trek sy mond ʼn vuurstreep teen haar nek op tot by haar mondhoek. Sy snak na haar asem en sy mond beweeg oor haar halfoop lippe, sag soos ʼn vlinder.

“Papillon; skoenlapper,” fluister hy teen haar mond. Sy het opgehou spartel en lê bewegingloos in sy arms; sy oë op haar gesig. Sy kyk nie weg nie ….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s