Laat winter

Dust canstockphoto18028404

 

Die wind waai die rook en die stof in dwarrels by die deur in. Die lug is dofbruin en laas nag se gebrande gras lê in swart smeersels die badkamer vol. Iemand het verlede week se vol asbliksakke op die hoek by die watertoring aan die brand gesteek, en die smeulende gemors stoot sy eie brandreuk die strate in, tot in die huis, tot in my mond, tot in my neus, tot in my brandende oë.

Die begeerte om terug te klim in my bed, en my kop onder die komberse toe te trek, raak al groter. En toe kom hierdie vers by my op, en ek skryf dit neer. Vir my. Vir my skryf ek dit neer, terwyl ek die sakdoek teen my betraande oë druk, en die Vaseline in my neus druk teen die brand.

 
SEISOEN

In hierdie bruin seisoen

hier pas ek nie

nêrens is ‘n rusplek

dus vind ek sin

in hiberneer
die asem van die wind

verwoed

om elke hoek

in elke gleuf

‘n skuifsel sand

my sinne deurmekaargepluk

en windverwaaid

ingesluk

 

die onrus waai saam

met die wind

die binnekamers van my wese in

tot ek oplaas

daar sin in vind

en luister

 

na die boodskap van die wind

wat mal vertel van die seisoen

wat kom

wat heilig mooi met sagte groen

gebore word

uit reën en wolk

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s