Swaelvlug

Swaeltjie

Die eerste verkenners het laat gistermiddag opgedaag. Hulle het ʼn kort entjie uitmekaar gaan sit en die een heel regs het eerste begin praat. Sy stem was aan my onbekend en dit was by die aanhoor van die vreemde, melodieuse fluit dat ek opgekyk het. Drie van hulle het in ʼn kort rytjie op die telefoondraad hoog bokant die grasperk gaan sit en na die bure se dak gekyk. Ek het asem opgehou, te bang om te roer vir ingeval hulle skrik en soos klein geveerde skaduwees die lug in verdwyn.

Hulle was onmiskenbaar met hul gevurkte sterte. Die eerste swaeltjies het gekom. Dit is te vroeg, het ek gedink op die voorlaaste dag van Januarie.

Het hulle net weer kom kyk of alles nog veilig is by die swerm se bymekaarkomplek voor hul lang vlug na die Noorde? Het hulle dalk kom kyk of hier dalk al ander wag? Maak hulle gereed om te vertrek?

Miskien ons kan ʼn vroeë winter verwag. Die seisoen draai reeds met korter dae en sagte skemer wat smiddae vroeër kom. Sou die eerste kosmos reeds skaam hul pienk en wit gesiggies wys tussen die lang gras?

Hoe mooi is die eindelose kom en gaan van die seisoene; die tydloosheid van  die ewig voorstuwende krag na die afsterwe van hierdie lewe en die daaropvolgende onkeerbare roering van die begin van ‘n nuwe lewe.

En die wonder van lewe en dood, begin en einde inherent in elke lewende wese wat deel is van die Skepping.

Laat ons onthou dat elke oomblik ʼn nuwe begin en die einde van die vorige is, dat elke asemteug ʼn begin en ʼn einde is.

En laat ons mooi oomblikke agterlaat.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s