Droogte van die gees

images[8]

Droogte op aarde is erg. Dit laat geen lewe onaangeraak nie. Elke gras spriet, elke plant, mens en dier is bewus van die dorheid, van die smagting van die aarde na lewegewende water. Droogte se uitwerking op mens en dier is wyd bekend – sonder water kan daar nie lewe wees nie.

Maar die droogte van die gees is erger.

Die krake van dorheid en die uitgestrekte vlaktes vol niks maak daaglikse bestaan ʼn worsteling. Dis dan, wanneer niks die gees meer voed nie, dat die taaiste groeisels vatplek kry in die woesteny. Dan spruit die onkruid van venyn, afgunstigheid, kleinsieligheid, na-ywer en veroordeling uit elke kraak en skiet soos bome die lug in. Want hierdie groeisels kan nêrens anders bestaan nie – net in die dor, uitgedroogde vlaktes van die verlate gees.

Venyn word ʼn boom, maar sy blare gee nie skadu nie, sy dorings skiet soos pyle in alle rigtings en hoe groter die wonde, hoe sterker groei die boom. Maar die wortels sprei ook diep onder die oppervlak in die eie gees en dien daar dieselfde wonde toe. So teer venyn op homself en vernietig stuk vir stuk die lewe tot dit van bitterheid en na-ywer sterf.

Afguns se grypende arms skuif stadig uit en oor die krake, ongesiens kruip dit deur elke kraak en rank alles en almal wat voorkom toe. Die arms krul versmorend om elke voorwerp en elke lewe tot dit stadig doodwurg in die greep wat ook om homself gedraai is.

Kleinsieligheid is subtiel en groei amper skelm uit die dor landskap se krake. Dit word ʼn bos wat bitter bessies dra en die wat dors is nader wink met skelm oë en soet woorde, net om dan veroordelend die afgedopte vrugte die landskap vol te slinger vir ander om te vertrap en te bespot.

Na-ywer kom stadig van onder die harde kors te voorskyn en maak duister skadukolle oral waar daar lig deur die wolke breek. Dit verduister en verdoesel, dit steek weg en vertrap, dit gryp en veroordeel. Dit vergruis en verbrysel tot die ewige skadu ook oor hom sprei en hy stadig opkrul in sy eie duisternis en vergaan.

Veroordeling skiet vinnig en sterk uit die droë barse en word ʼn boom met wortels diep en uitgesprei. Dit dra penne en dit sit die voorste plekke waar die liefde hoort; waar die vrede en begrip is spring dit op en vermoor goedheid, vergifnis, geduld. Die penne dring ook diep in die eie hart en die gif daarvan sak af tot in die wortels tot die eie gees stadig verskrompel en kragteloos teen die dors vergaan.

Mag die seën van die lewegewende reën ook op die uitgedorde gees val en ‘n woud van lig en liefde, vergifnis, aanvaarding en wysheid opspring uit die krake.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s