Archives

Onverwagte lekkerte

Kwarts 10292163_1560167300869804_8558200210816162206_n

My dae is deesdae rustig en die gang van tyd byna ongemerk. Ek vind myself in die herfs van my jare. Dis ‘n mooi seisoen. Omdat ek  deel is van die natuur weet ek dat die winter ook vir my kom soos wat die dae nou koeler word en die swaeltjies hoog in die blou-blou lug begin sirkel. Ek verwag nie te veel deesdae nie, en is dankbaar vir die vrede en die geborgenheid van my gesin.

Ek is bly en tevrede as ek sien lesers soek nog na my boeke en as ek gunstige terugvoer kry is dit vir my so lekker soos ryk donker sjokolade. Soos enige skrywer is dit vir my ‘n pluimpie om te weet dat my boeke gelees en geniet word.

Daarom was ek aangenaam verras toe ek so paar weke gelede ‘n oproep kry van ‘n jong man wat hom voorstel as ‘n voornemende skrywer. Hy beplan ‘n boekuitstalling in die stad se Mall en wil my graag insluit by die plaaslike skrywers waarvan daar heelwat is wat in hul moedertaal skryf en hulle boeke gaan uitstal.

Die uitstalling vind hierdie naweek plaas en dis uiters bevredigend om te sien hoeveel mense nog belangstel om ‘n gawe boek te bekom. Die doel is ook om soveel boeke aan ons plaaslike biblioteke te voorsien as wat ons kan.

Ek is effens skaam oor my bydrae, want dis die eerste twee boeke wat ek ooit geskryf het en die enigste twee waarvan daar harde weergawes is. Maar dis my struikelende breinkinders en my eerste pogings, so ek sal myself vergewe en glimlag omdat ek so dapper was om te probeer. Die ontdekking dat ek kan, was vir my soos ‘n skone kristal waaruit ligstrale van inspirasie skiet en my binneste verlig met woorde wat al vinniger vloei.

Die opgewondenheid toe ek die eerste boek in my hande hou, die reuk daarvan, en my naam op die voorblad, was genoeg aansporing om weer te probeer, en weer en weer tot ek 19 boeke geskryf het waarvan sommige in versamelings saamgevat is. Daar is altesaam 23 boeke (elektroniese weergawes) op ‘n ry op Amazon.com se rak.

Soos wat ek geskryf het, het ek geleer en beter gevaar. Jy kan dit ook doen. Dis diep bevredigend en iets om jou stilletjies oor te verkneukel. Omdat jy so dom was en tog so dapper om die stories in jou kop op papier te sien werklikheid word.

Gaan loer gerus by Kortpad na romanse bo-aan hierdie bladsy of kyk regs waar al my boeke verskyn. Ek gee ook raad oor hoe om ‘n boek te skryf as jy lus is om te probeer. Klik net bo op die hofie wat jou soontoe sal vat.

Wees dapper en probeer. Jy sal dit so geniet (nadat jy die eerste paar pogings in die asblik gegooi het!)

Rachelle

 

 

 

 

 

 

Die bekoring van die onbekende

images

Ek glo vas dat ek elke dag iets nuut moet leer. Dat die heelal soveel bevat wat ek nog nie weet nie. Natuurlik is die kanse skraal dat ek alles te wete sal kom wat daar is, maar ek troos my daaraan dat alle kennis reeds daar is. Alles wat te wete is, alles wat die mens kan bedink en nuuskierig oor is, is reeds iewers in die kollektiewe geheue gestoor. En ek verbeel my dat net soos in ‘n biblioteek die kennis daar gerangskik is in alfabetiese volgorde. Dit maak vir my sin dat as alle inligting op die onsigbare internet te vinde is, dit mos in die onsigbare kollektiewe geheue gereed moet wees vir wanneer ‘n weetgierige siel se nuuskierigheid die oorhand kry. En met die tik van ‘n paar sleutelwoorde sit ons verstom oor alles wat voor ons op die rekenaarskerm verskyn wat van iewers uit die kollektiewe geheuebank opgeroep is. Dan verwonder ek my oor alles wat daar is. Wat reeds daar was.

Daar is niks nuut onder die son nie . . . Alles wat is was alreeds.

Wat staan my dan te doen? Wat is dan my verantwoordelikheid teenoor hierdie wonderbaarlike geskenk wat voor my oopvou en my uitnooi om te ondersoek, te ontdek en te grawe tot ek ‘n hele versameling goeters en dinge weet wat ek nie netnou geweet het nie?

Ek moet met omsigtigheid omgaan met my nuut verworwe kennis en vaardigheid. Ek moet sif en versigtig uitsoek dit wat opbouend en goed is vir my. Die skadelike moet ek eenkant sit en my rug daarop keer.

Want nie alles is waardig nie. Nie alles is opbouend nie. Gaan lees maar in die Boek.

Ek is intens dankbaar dat daar iewers daar buite iemand was wat gewonder het oor kommunikasie. Oor hoe dit werk, hoe dit gedoen kan word op groot skaal. En toe saam met ‘n paar mede-weetgieriges die internet uitgevind het. Dis toe dat ons op rekenaars en skootrekenaars, en uiteindelik iPad en ander wonderlike goed begin tik, praat, deel en kennis versprei het. Net daar is die heelal vir ons bewustelik oopgesluit en is alle kennis beskikbaar met die tik van ‘n paar woorde.

Daar is darem boeke. Wonderlike boeke met onbeskryflike hoelveelheid kennis in. Ongelukkig is dit nie vir almal toeganklik nie. Maar die internet is op elke selfoon, rekenaar en tablet vir almal wat iets wil weet.

Vir lank het ek gesukkel met ‘n skootrekenaar wat gedreig het om die gees te gee en dit toe ook gedoen het. Ek moes leer hoe om my data daar af te kry en op ‘n klein dingetjie so groot soos my duim se eerste lit af te laai. En om dit van daar af te besigtig en weer op ‘n ander – vir my ‘n wildvreemde – toestel af te laai. En, ag tog, om die nuwe toestel te leer ken was weer ‘n perd van ‘n ander kleur. Maar, en ek is skoon pronkerig daaroor, ek het dit reg gekry en is nie bietjie trots op myself nie. Wat is die brein en die internet tog ‘n wonderlike ding!

Ek het iets nuut geleer. In die vorige jare en eergister en gister en vandag. Ek is nie meer wat ek gister was nie, want ek het nuwe vaardigheid en kennis bygekry. En dit maak van my ‘n ander mens.

Dankie daarvoor. Ek sal die wete dat ek kan, koester.

‘n Vreemde vreugde

Destinsed to Love Sjinees edxoa5_m

Soms gebeur daar iets so onwaarskynlik dat mens dit eers van alle kante moet beskou om te glo wat jy sien. Ek het in 2015 op ‘n skrywer afgekom wat sy boek in Sjinees laat vertaal het en volgens hom het dit baie goed gevaar in al die Sjinese boekwinkels. Die mark is geweldig groot en die uitgewers – Fibreread – redigeer, vertaal, druk en versprei die boek op hul koste. Daar is vanselfsprekend ‘n geskrewe kontrak (gelukkig in Engels!). Ek het navraag gedoen en mooi gelees, uitgevra en met ander skrywers gesels en toe besluit as hulle kan, kan ek ook. En siedaar, vandag verskyn my Engelse liefdesroman Destined to Love toe in Sjinees by die boekwinkel PUBU in Taiwan. Dit gaan eersdaags ook in Sjina en Hong Kong beskikbaar wees. Ek word op hoogte gehou van die vordering.

Kan daar nou lekkerder ding met my gebeur? Ek is pienk getiekel hieroor en verwonder my oor vorentoe.

Ek glo steeds in wonderwerke.

Rachelle

As ek jou nooit gesien het nie

 

Wat as ek jou nie daardie oggend in die veld met die paadjie langs sien stap het nie? Ek sou ek nooit in jou oë gekyk en my tuiste daar gesien het nie. Ek sou nie die groen en klamte aan jou lyf geruik het nie, die mistigheid sou ons nie in-kokon nie. Die water in die stroom sou ophou huppel en die voëls sou gedemp in die bome nesmaak. Die skuif van wolke in die helder lig sou stadiger wees, die wit bolle watte vuiler teen die blou. Die asem van die wind sou nie so sag oor my gaan nie. Die skemer sou nie so fluisterend na my roep nie.

Wat as ek jou nooit gesoen het nie? Ek sou nie weet van die geur van jou mond en die hitte van jou hande teen my lyf nie. Wat as ek jou nooit weer omhels nie? Sal my lyf jou afdruk teen my dowwer onthou? Wat as jou hand nie weer warm om myne vou nie? Sal ek alleen en los verdwaal op vreemde paaie?

Was as ek nooit jou lag weer hoor nie? My vreugde sou vlak wees soos poele in die reën, en as ek nooit weer saam met jou huil nie sal riviere droog in lope lê en soos dors aarde smekend roep.

Wat as ek jou stem verloor, die murmel van jou woorde sagter klink en weg gaan lê in holtes van vergeet? Dan sou musiek sy melodie verloor en valse wysies toor.

Wat as jy hier gebly het?

Dan sou ons saam ʼn dag gemaak het soos geen ander dag nie. Ons sou die hemel betree en die aarde skud. Ons sou die engele laat sing en die wolke teen die lug laat jaag. Ons sou saam van die bergtop tree en die vlug van die arend namaak. Ons sou sweef op die wind en die storms gaan haal. Ons sou lag oor vandag en gister onthou.

As jy net gebly het.

Wat sou gebeur as . . .?

 

Eende oor water 10923580_1599093370310530_691186800156967024_n

Wat sou gebeur as die Skepper stilletjies in sy binnekamer skep, en sy groot sonsondergange, sy skemeroggend werke in sy geheime ateljee rondom hom uitstal?

Wat sou gebeur as Hy sy kwaste stilletjies in kleure doop en geheimsinnig goddelik skep, sy stil misterie vasvang in ver valleie, in mistige riviere, in grootse berge? En dan sy donker deur agter hom sluit.

Wat sou gebeur as Hy skelm glimlag en die stowwerige bosveld, grys koppies en glimmende poele water na die reën, met breë kwas tot polsende lewe roep en dan sy vensters agter donker doek verberg?

Wat sou gebeur as Hy skelmpies asem blaas in die eende in die plaasdam, die skroppende hoenders in die agterplaas, die kiewiet wat op lang bene kwetterend agter haar kuiken aan roep, dan die son en maan in sy ateljee uitdoof om homself alleen en in afsondering te verlustig in sy skepsels?

Wat sou gebeur as Hy die sluier van die reën oor die wuiwende gras, die geur van die grond, die roep van die visarend, die swart doringbome, alleen in sy ateljee skep en sy kluis se slotte sluit.

Wat sou gebeur as Hy sy wonderwoorde van ons weerhou? As hy skelmpies goddelik dig, groot werke skryf en dit wegsteek in diep laaie?

Wat sou gebeur as Hy sy musiekinstrument te voorskyn bring en note uit sy vingers drup soos nektar, maar die ore van sy hoorders sluit?

O, hoe sou dit wees as Hy sy skepping van sy skepsels weerhou en hulle dan dieselfde doen?

Die storievloed

 

tb_waterfall_wallpaper_avantzone-1024x768

Die saadjie van ’n storie vat sy tyd om te ontkiem en om vrug te dra. Nuwe skrywers moet besef dat die vrug daarvan nie ryp gedruk kan word nie. Net soos met enige  lewende organisme, moet dit tyd gegun word om te groei tot volwassenheid. ʼn Storie is ʼn lewende ding; dit is iets wat in jou groei en vorm aanneem totdat jy weet waar jy met die verhaal wil heen. Wees geduldig en werk daaraan soos dit na jou toe kom.

Dit kan natuurlik gebeur dat die volledige verhaal jou oorval soos ʼn damwal wat breek, en dan moet jy swem saam met die vloei en skryf! Dit het met my gebeur in die eerste twee boeke van die Fynbos-reeks – Kwiksilwer en Tuiste vir my Hart. Doepa vir my Hart het rustiger gevloei, maar ek is weereens meegesleur deur die vloed van Pad na my Hart, die vierde boek in die reeks. Formule vir my Hart se grondwerk is reeds in die vierde boek gelê en toe kon ek rustig voortgaan met die skryf daarvan. (Kyk gerus by https://rachelledubois.com/nuwe-boeke/ vir meer inligting oor die boeke.)

Die boek waaraan ek tans werk, kom met verdrag en dit is ʼn pynlose en uitgerekte proses, want die storie laat hom nie ontken of onderdruk nie. Soos die verhaal hom binne my ontvou, sien ek hoe die storielyn stadig koers kies, soos ʼn rivier vertak en uitstoot na ander oewers. Ek moet versigtig wees om nie te lank te talm by een van die sylope nie, want die hoofaar van my storierivier is en bly die belangrikste. Ek moet dit vermy om af te dwaal na die sytakke waar die byspelers wink. Die hoofkarakters swem in die hoofaar en ek moet my aandag op hulle toespits, en net die byspelers bywerk om verder lyf te gee aan my verhaal.

Dit is krities belangrik om van die begin af te bepaal wie se storie dit is. Wie is die hoofkarakter en wat gebeur met hom/haar? Ek moes dit eers weet, anders sou ek vasval in die moeras van te veel sytakke – byspelers. Ek kan nie almal se storie skryf nie – in die liefdesroman is daar immers net een hoofkarakter, of hoogstens twee.

My voorneme is om elke dag te skryf soos wat die verhaal hom in my verbeelding afspeel. Ek het ʼn doelwit van ongeveer 2000 woorde per dag en as ek so kan voortgaan sal ek die middel van my boek binne 30 dae bereik. Dit vat ysere selfdissipline en ek gaan probeer – een dag op ʼn slag.

Kom ons skryf. Trek die rekenaar nader en skryf jou storie, maar eers as jy baie ander boeke gelees het en ook geleer het hoe om te skryf.

Rachelle

Daardie klop aan die deur

Think Possibilities 10491994_571903722914001_6734294162770169401_n

Soms kry mens die drang om iets wat al lank aan die deur van jou hart klop, in te laat. Dan is die verrassing so groot as jy dit eindelik in die oë kyk en weet: dis nou, dis hier, dis dit wat ek al so lankal wou. As jy jou klaar verlustig het in die besef, draai jy die idee om en om, speel daarmee, bekyk dit van alle kante, en die moontlikhede begin een vir een by jou verby stap; die een meer opwindend as die ander. En jy weet sommer jy gaan probeer; jy moet probeer om dit te doen wat jy al so lank begeer.

Jy val weg met entoesiasme, en jy hamer en beitel aan jou skepping. Soms sak jy moedeloos terug, dink dis ʼn groot gemors; jy kan nie, want dit lyk nie goed nie, dit lees nie lekker nie, dis nie mooi nie, dis nie jy nie. En as die moedeloosheid en die wil om op te gee amper oorneem, dan staan jy op en begin jy voor, weer en weer. Jy hou aan, al fluister ʼn stemmetjie dat jy energie en tyd mors. Tot daar eendag ʼn klein vonk spat, en jy meteens weet jou skepping is uiteindelik in wording soos jy jou dit voorgestel het.

O, die vreugde as jy terugstaan en jou handewerk aanskou… Dit is ʼn stukkie van jouself wat daar voor jou staan. Dis jou breinkind en jy weet nie of jy moet lag of huil omdat dit klaar is nie. Jy koester dit nog vir ʼn rukkie, stilletjies verlustig jy jou in die wete dat iets van jou gaan agterbly – iets wat vreugde gaan verskaf aan iemand anders.

Ons gee soms te gou op en dis gewoonlik net voor ons by die punt kom waar ons idee tot vrug kom. As jy moedeloos raak en voel asof al jou werk, al jou opoffering tevergeefs was, gaan voort, hou aan. Sukses kom nie oornag nie. Dit vat tyd vir ʼn idee om ryp te word.

Ons is soms te haastig en wil ʼn groen vrug ryp druk. Jy het jou deel nou gedoen, nou moet jy terug staan en wag vir die regte ding om op die regte tyd te gebeur. Jy het jou bestelling in die Hemel geplaas en dis in wording. Dis uit jou hande uit. Maak jou nou los hiervan en gaan aan met iets anders.

As die tyd gekom het, breek jou vrug oop en jou saad word op die wind gedra om te groei waar dit moet. En jy weet: die tyd daarvoor het gekom.

Dan pak jy die volgende projek met groot entoesiasme aan en is dankbaar vir alles wat jy geleer het.

Rachelle du Bois